Paola : Ik wil de Italiaanse zon voelen in mijn kleren

by Guido

24/09/2015

Zomerkleuren, winterkleuren, aardse tinten, pasteltinten, vuur, water, herfst. Evenzovele omschrijvingen van evenzovele paletten. Subtiele accenten die er voor zorgen dat een tenue klopt of niet klopt bij de ene en vice versa bij de andere.

Moet je er oog voor hebben? Of gaat het om aanleg om zoiets te zien? Dat weet ze niet, dat durft ze niet te zeggen. Wat wel vaststaat, Paola is er helemaal wild over en ze weet bijna intuïtief wat kan en wat niet kan. Ze kent zichzelf, ze weet hoe ze overkomt met bepaalde kleurtjes en ze weet als geen ander hoe belangrijk het kan zijn, om net ietsjes donkerder, net ietsjes fleuriger of net ietsjes neutraler te kiezen.

Wat er zo mooi aan is? Het vertelt ook wie ze is. Een vurige Italiaanse met een hart van koekebrood. De zon is belangrijk, die wil ze bijna voelen. Daarvan weet ze meteen ook dat het goed aanvoelt, bij haar. Ook al is ze een herfsttype. En van pasteltintjes moet ze zelf niet weten, hoe mooi het kleedje ook is. ‘Dat gaat mij niet, dat is te zacht.’

Paola zoekt liever de hoekjes op met mooie prints, het stoerdere, maar ook het elegante raffinement van een mooie jurk, in diepe, petroleumblauwe stoffen. ‘Het is zo belangrijk. Kleuren geven net dat ene stukje extra aan een mooi ensemble. Soms verdoezelen ze iets, soms maken ze iets af. Als ik hier in de winkel iemand iets zie passen zie ik bijna instinctief wat er mis is met de kleur. Laat dat mijn passie maar zijn, spelen en combineren en zorgen dat het helemaal goed zit.’

Kleren zijn tactiel, het gaat over aanraken en voelen. En het gaat ook over indrukken. Indrukken waardoor vrouwen zich heel even meisje voelen. Of kleuren die bijna letterlijk helpen met uitstraling, met het overbrengen van een boodschap.

Ik ben wie ik ben, en zo zie ik me graag.

0